امام علی (علیه السلام):
الحياء يمنع الرزّق.
شرم مانع روزى شود، در بعضى احاديث وارد شده كه: حيا و شرم دو قسم است يكى از عقل و زيركى ناشى شود، و يكى از حمق و كم خردى، بنا بر اين «حيا» در اين كلام معجز نظام بايد كه بر قسم دويم محمول شود و مراد اين باشد كه گاه است كه شرمى كه از روى حماقت باشد مانع رزق و سبب تنگى معاش شود مثل اين كه كسى تواند كه مشغول پيشه شود كه به آن به فراغت معاش تواند كرد و از راه حمق به گمان اين كه اين معنى ننگ و عاريست از براى او مشغول نشود و از روزى حلال محروم شود و تنگى كشد، و ممكن است كه مراد مذمّت حيا نباشد بلكه بيان اين باشد كه صاحب حيا اكثر اوقات محروم باشد زيرا كه به اعتبار شرمى كه دارد اظهار احوال خود نزد كسى نكند و بسيارى از سعي ها و تلاش ها از او نيايد و به آن اعتبار محروم شود از توسعه در روزى و تنگى كشد، پس اهل احسان بايد كه متفحّص احوال مردم باشند و هرگاه ظاهر شود پريشانى كسى از اهل حيا رعايت و اعانت او زياده از ديگران نمايند.
غرر الحكم 274